Zombie-filmar er min favoritt blant skrekkfilmar. Og den fyrste filmen i Resident Evil-franchiesen ligg høgt på lista over dei eg tykkjer er best. For zombiane oppfører seg faktisk som zombiar; hjernedaude og … ja, daude. Dei GÅR. Eller subbar, er kanskje meir korrekt. For eg veit ikkje kor mange gongar eg må sei det før Hollywood høyrer etter: ZOMBIAR KAN IKKJE SPRINGE!!
Resident Evil er basert på dataspela som kom på 90-talet, og dei var awsomme. Som eg tidlegare har sagt så har eg minimalt med speletimar, men eg har sett på andre spele. Det er kjekkare når ein uansett ikkje kan handtere ein handkontroll for fem flate øre. Og det er snart 30 år sidan sist eg spelte noko residentisk-evilsk. Men eg hugsar ceberius’ane og når lickers kom i 2’aren. Og dei er absolutt like creepy i filmen som i spelet. Nokre av zombiane og til dels nokre av monstera kunne med fordel vore practial make-up framfor digitale, men så er eg blodfan av arbeidet til Tom Savini, så det er mogleg eg er inhabil.
Me møter ei ung kvinne (Milla Jovovich) som vaknar etter å ha falt bevisslaus om i dusjen, og ho kan ikkje hugse korleis ho havna der eller kven ho er. Brått brasar det maskerte menn inn i heimen hennar og drar ho med seg inn i eit tog som har stått parkert i kjellaren hennar. Sånt som gjerne skjer ein kva som helst torsdags ettermiddag. Dei skal nesten ei mil under jorda, der det lugubre laboratoriet til The Umbrella Corporation ligg fordi AI-systemet som styrer fasilitetane har gått fullstendig agurk og drepe alle som arbeidde der nede. Men fordi det lurer ein skummel infeksjon i lufta, så forblei dei ikkje så veldig daude likevel.
Michelle Rodriguez som Rain – eit av mine aller fyrste girl crush!
Og dei har følgd oppskrifta: Veltande masser av svoltne lik som vraltar seg nedover korridorane. Tog-scena på slutten er framleis like spennande sjølv om eg har sett denne filmen ganske mange gongar etterkvart. Eg held pusten frå dei byrjar å rulle til dei omsider når toppen. Laser-fella er upåklageleg effektiv ganske tidleg i filmen, og slutten er akkurat så dystopisk som ein zombie-film skal vere. Ikkje minst er damene beintøffe. Ingen hylande bimboar her, og sjølv i miniskjørt sparkar Milla rompe. Sjølv om det gjekk heftig fort i nedoverbakke med filmane som kom seinare, så må ein rett og slett berre innsjå at den fyrste Resident Evil-filmen fortenar ein plass høgt på lista. Og det er ikkje berre fordi eg hadde ein tenåringsforelskelse i Michelle!
Amerikansk skrekk/science fiction (1986) Med Sigourney Weaver, Michael Biehn & Carrie Henn Regi: James Cameron Lengde: 2 timer 17 minutt
-Hey Vasquez! Have you ever been mistaken for a man? -No. Have you?
Om ein fyrst skal lage ein oppfølgjar som er verdig sin forgjengar, så må ein kanskje setje sjølvaste James Cameron i registolen. Og han er heilt tydeleg mannen for jobben, for det er sjeldan at det funkar å lage ein god film nummer 2 etter ein knallsuksess som Alien (1979). Vel å merke tok det nesten ti år, men det var verd ventetida.
Ripley (Sigourney Weaver) går med på å bli med tilbake til planeta Acheron på eit redningsoppdrag då ingen lengjer oppnår kontakt med kolonistane som blei sende dit. Ho er ikkje veldig entusiastisk, for ho veit kva slags skapnader som ventar der. Og no er det ikkje berre ein. Her kryr det av dei. Dei finn ei einaste overlevande lita jente som kallar seg Newt (Carrie Henn), og Ripley påtek seg ei morsrolle for denne stakkars foreldrelause jenta. Til tider med livet som innsats.
“Get away from her, you bitch!”
At Ripley er ein badass er det nok få som er villege til å krangle om. Og sjølv om me no veit korleis xenomorph’ane ser ut, er dei framleis ganske fryktinngytande, særleg når dei kjem etter heltane i hopetal. Historia er ikkje komplisert; eit redningsteam som skal berge nokon frå romvesna sine klør og som strandar på ei ganske så aude planet langt pokker-i-vold uti verdsrommet. Men du helt pusten nokre gongar likevel, for i ei saleg blanding av androidar, syre-blod, tronge gongar og aliens i hælane så blir det intenst. Cameron kan dette. Og sjølv om dei fleste røykte ombord i romskipa på 70, 80 og 90-talet, så kjøper me det. Teknologien me faktisk har i dag ser mykje meir fancy ut IRL enn kva det gjorde ombord i romskipa i gamledagar, men pyttsann. Eg personleg elskar å sjå korleis folk for snart 50 år sidan såg for seg framtida. Ein kan ikkje forvente at kunstarar skal vere synske heller?
Aliens lenar kanskje litt meir mot science fiction og action enn mot skrekk og gru, men dette er og blir ein monster-flick. Xenomorph’ane er rettleg uhyrlege, farlege og føyer seg inn i creature feature rekkja saman med King Kong, Godzilla, Jaws og Predator. Og dinosaurane i Jurassic Park (1993) for den saks skuld. H.R. Giger visste kva han gjorde då han designa desse romvesena på 70-talet, og til denne dag held dei stand mot veldig mykje av det som har dukka opp på sølvskjermen i seinare tid. Hatten av.
Etter å ha sett denne filmen igjen i vaksen alder, så innser eg at den har klart noko ganske unikt: Den blir meir skremmande til tørrare du blir bak øyro!
Eg var altfor ung fyrste gongen eg såg Event Horizon. Kanskje 12 år eller så. Den gong hadde eg berre lest kort om filmen, og tenkte det høyrdes ut som verdas skumlaste grøssar, men blei veldig skuffa etter å ha sett den. For all del; dei scenene som var skumle var ille nok, men sjølve konseptet gjekk tydelegvis over hovudet på meg.
I følgje tekstplakatane som innleiar filmen, skulle me ha hatt ein base på månen i 2015, og vore i gong med gruvedrift på mars i 2032. Me byrjar med andre ord å få det litt travelt. Hopp endå litt lengjer fram i tid, og me er der historia byrjar for gjengen vår. Eit lite redningsteam, med Captain Miller (Laurence Fishburne) i spissen blir send ut på eit oppdrag ved Neptun, heilt ytterst i vårt eige solsystem. Dei har med seg Dr. Weir (Sam Neill) som i si tid var med og bygde eit unikt fartøy, kalla Event Horizon, som er i stand til å bruke svarte hòl til å forflytte seg kvar som helst i verdsrommet. Denne vidundermaskina forsvann på jomfruferda, men no har dei plukka opp eit signal som tilseier at det har dukka opp igjen. Problemet er berre at ingen veit kvar det har vore dei siste sju åra, og Dr. Weir er nærmast besatt av å finne og redde romskipet sitt, om han så må gå over lik.
Vel, litt lik blir det. For mannskapet som ein gong gjekk ombord i Event Horizon for å teste det, dukkar opp litt her og der i ulike former. Men det er ikkje desse daudingane som til sjuande og sist er det skumle her. Det er kva som hende med dei etter at dei forlet jorda.
Alt tilseier at det har hend litt av kvart ombord på dette romskipet …
Medan vonde minner og skremmande syn plagar utsendingane, byrjar dei å pusle saman kva som eigentleg har skjedd ombord. Og det er ikkje koseleg. Verdsrommet er så ufatteleg stort, og me veit ikkje kva som gøymer seg der ute. Men i Event Horizon er det ingen aliens. Ingen chestbursters rundt frukostbordet og anal-probes. Det er noko heilt anna som lurer i den iskalde uendelegheita, og det er ikkje noko du har lyst å stifte nærare kjennskap til.
På mange måtar har ikkje Event Horizon tålt den mykje omtalte tanna til tida. Dei brukar framleis CD’ar, dei røyker ombord i romskipet sitt, trykkjer bilete på papir og dei digitale effektane er litt så som så. Men det kan me tilgje. Dei visste ikkje betre og hadde ikkje den same teknologien som me faktisk har i dag den gongen på 90-talet. Science fiction er gjetting. Eg hadde aldri i verda trudd vedkomande dersom nokon hadde fortalt meg at eg kom til å ha halve livet mitt lagra på ein liten duppedings eg kunne stappe i lomma om eg fekk høyre det i 1997. Konseptet i seg sjølv funkar. Det kunne med fordel vore forsterka litt kva desse stakkarane som har stranda ombord på eit tomt romskip verkeleg har i vente, sjølv om me veldig tydeleg forstår at det ikkje er snakk om skillingsbollar og kakao med krem. Samanlikna med mykje av det filmskaparar i dag vel å vise oss, er dette nesten litt pusete. Men det er kanskje verre å ikkje ha fått det servert visuelt med t-skei, for då må du skape eigne bilete. Og når ein tenkjer etter er det nok lite som kan samanliknast med dei eigne bileta me dannar oss på eigahand? Eller kanskje det berre er i mitt hovud det blir så ille at eg tykkjer denne faktisk lar seg vippe opp på ein liten 5’ar?
Eg må vere litt distriktpolitisk engasjert og lette hjarta mitt litt.
Soundtrack: The Rasmus – You Want it All
Dei som bestemmer i dette landet tykkjer av ein eller annan merkeleg grunn at alt av tilbod utanfor Oslo kan kuttast, kappast, fjernast eller minimerast. Skule eller helse; for som dei seier i den Tine-reklamesnutten som gjer meg like forbanna kvar bidige gong: “tenk at det bor folk her?” (debatten om kvifor eg hissar meg opp over den, får me ta ein annan gong)
Men jau. Det BUR faktisk folk resten av Noreg. Ikkje alle kan sitje på ein utekafè i hovudstaden med nasa ned i ein cappuwrappocchino og meine at verda blir betre berre den blir bilfri. Nokon må faktisk produsere det kvite dei puttar i dei koffein-baserte drikkane sine, anten dei føretrekk jur-juice eller havremjølk. Det er bøndene som ordnar, om du ikkje heng med. Og dei kan ikkje dyrke korn i ein bakgard midt på Carl Johan. Eller halde kyr i ein funkisbolig på Frogner. Fjorden der aust har dei føkka så heftig opp at fisken ikkje lengjer vil bu der, så det må nokre barske folk langsmed kysten ordne, slik at fine byfruer kan få ta tran-pillene sine til frukost. Vil du ha pinnekjøt til jol, så må nokon halde sauar. Og føretrekk du svineribbe, så trengs det at nokon passar grisen fram til den kjem på bordet. All salaten du trykkjer i deg ordnar bøndene òg, i tillegg til egg, kylling, epler og jordbær. For å nemne noko.
Men så kjem me til noko litt finurleg som gjerne følgjer med når det bur folk ein plass: Dei treng litt meir enn jorda dei dyrkar. Eit helsetilbod til dømes. Til og med bønder blir sjuke ein gong i blant, og til slutt blir dei gamle og treng kanskje litt ekstra hjelp i form av ein fungerande aldersheim eller ein doktor som kan hjelpe når blodtrykket går i taket fordi dei som bestemmer let til å ha gløymd oss fullstendig.
Nokre av dei som bur i utkant-Noreg får born. Og desse borna treng ein skule å gå på. Barnehage. Kanskje eit fritidstilbod. Det trengst butikkar, bensinstasjonar, verkstader, og ikkje minst transporttilbod når folk skal bu ein plass. I heimbygda mi er me i tillegg avhengige av bilen, for bussen ser me kanskje ein gong kvart skotår om me er heldige. Der har dei plukka vekk politiet, banken og no skal dei i gong å loppe oss for aldersheimen. Alt skal til Sogndal fordi det er større. Og har du ikkje eigen bil, så har du eit problem dersom du treng nokre av desse tenestane, for det ligg gjerne ein drøy time med buss unna. Inkludert ferje. Igjen spora eg litt av, men det er likevel dette som er poenget mitt: Kvifor i alle dagar skal alt samlast og skjærast ned på i eit så langstrakt land som Noreg? Kvifor skal det ikkje vere forsvarleg dekning av ambulanseteneste, sjukehus, fødestover og opplæring av våre små håpefulle utan at det skal gå fullstendig på helsa laus? Kva skal desse pengane dei sparar inn gå til? Skal dei som held landet vårt i gong og sørgjer for at me ikkje er nøydd å importere oksekjøt som er så proppfullt i antibiotika at det nærmast veks sopp på innsida av blodårene på dei over landegrensene vere nøydd å leve i eit samfunn der hjelpen når ein treng det er tre timar unna på speilblankt vinterføre fordi nokon med slips tykte det var litt dyrt å drifte ein skikkeleg ambulanseteneste?
Bygde-Noreg ligg mellom fjordar og fjell. På forblåste holmar ute ved kysten. Blant rasutsette vegstrekkjer og er kobla saman med ferjer som ikkje alltid går når dei skal. Men det bur folk der. Dei vel distriktet framfor bylivet, og eg forstår dei. Eg lengtar tilbake dit sjølv. Det er noko unikt med livet på bygda. Og dei som har forstått dette tykkjer eg me skal ha respekt for. Eg kjem aldri til å forstå kvifor nokon tykkjer det urbane livet der du bur i ein boks stabla oppå naboen er betre enn å ha grøne bøar, skog og fjell like utanfor stovedøra di. Men eg forlangar ikkje at me skal vere einige om kva som er best. Eg forlangar berre at politikarane skal dra nasa ut av sitt eige kaviarkryss og sjå at det er noko utanfor Ring 3!
Det er veldig lengje sidan eg prøvde meg på Resident Evil-spelet. Det blei med den eine gongen. Ikkje fordi spela er dårlege, men fordi EG er det. Og så vidt eg hugsar var den fyrste filmen ganske så tru mot orginal-konseptet. Og eg elska den. Milla Jovovich er rå, og Michelle Rodriguez like så. Zombiar er min favoritt-sjanger blant skrekkfilmar, og eg er ein sucker for bad ass damer som sparkar romper og tek namn. Eller noko i den dur.
Så eg gjekk i gong med ei ganske positiv innstilling då eg såg at me skulle få eit gjennsyn med Rain (Michelle Rodriguez) i denne filmen, og at Luther West (Boris Kodjoe) kom tilbake. Dei har vore favorittane mine i historia, i tillegg til Alice (Milla Jovovich)! Det trass i at det har gått litt nedover med franchisen etter den eksplosive fyrstefilmen. Men det tek ikkje så lang tid før eg innser at reunion eller ikkje reunion; dette sug litt.
Du køddar ikkje med desse damene!! Sjølv om Rain ikkje virkar like stø på avtrekkjaren som ho ein gong var …?
Alice vaknar opp etter noko eg vil anta er eit rimeleg iskaldt bad. Ei stund er ho småbornsmor i forstad-USA, og i neste er ho den rå krigaren me etterkvart byrjar å bli ganske godt kjend med. Umbrella Corp. har atter ein gong fått kloa i ho, og no må ho sleppe unna og kome seg vekk. Innimellom får me nokre glimt av zombiane, men dei havnar litt i bakgrunnen av action-sekvensar og mutantar. Denne gongen skal me verkeleg få oppleve alt me allereie har opplevd ein gong før, nemleg! Det virkar som om hjernene bak denne filmen har teke ein brainstorming-runde og notert ned ALT dei har fått høyre frå fansen at var kult i tidlegare rundar. Det velkjende laser-nettet som verkeleg fekk pulsen til å stige i fyrste filmen, mutantmonsteret med hjernen på utsida, den intenst kule opningsscena frå Resident Evil: Afterlife (2010) der ei dame blir forvandla til ein zombie ein regntung dag i Tokyo … Check, check, check. Generelt føles filmen som ein oppsummering av alt som har vore awsomt så langt i serien, putta inn i ei random rekkjefølgje. Me er på ein togstasjon (hint, hint: Fyrste filmen?), The Axman (eller menn; her er det to! Twice the fun!) gjer ein liten opptreden, og det same gjer The Licker, som nemnd. Men kvar er zombiane? Dei spøkjer berre litt i skuggane, noko som forvandlar dette meir til ein action-sci-fi-sak enn ein skrekkfilm. Og så kom nazi-zombiane. Eller var det nazi-zombiar? Ikkje ein gong Internett klarar å bli einige om det. Men dei ser ut som nazi-zombiar, og kvakkar det som ei and så er det gjerne ei and. Eller ein nazi-zombie. Nyskapande? Nope. Dette har Tommy Wirkola allereie fordjupa seg i då han laga Død Snø i 2009.
Til trass for dette tafatte forsøket kom det endå ein film i franchisen. Og ein reboot. Og ein TV-serie som fekk ein sesong på Netflix sjølv om eg tykte den eigentleg var ganske bra! Og i år skal det kome ENDÅ ein reboot. Eg gir opp. Det får vere grenser kor mykje dei skal mjølke denne kua her. Ho er snart knusk tørr. Tørr. Innskrumpa rosin-style. Terningkast (veldig svak) tre, fordi eg diggar Milla og Michelle. Og zombiar. Sjølv om den eigentleg burde fått ein 2’ar.
Handletur. Eg tuslar avgarde med handlevogna, medan Dùnedain pantar flasker. Telefonen min ringjer og det er mannen som lurer på kva reol eg gøymer meg bak. -Eg ser deg, seier han og rundar stabelen med woksausar på tilbod.
Soundtrack: Ed Sheeran – I see fire
Sidan han no står rett framfor meg og handlevogna mi, legg eg på. Men han held fram å prate i telefonen. -Eg tok med chips sidan det var tilbod. Skal eg hente ein til med salt til deg? Eg ser rett på han. Han ser forundra tilbake på meg ein augneblink før han senkar mobilen. -Eg er visst litt bonde på by’n i dag, seier han stille. -Eg har ikkje fått nok kaffi.
Dùnedain er ein vims. Ein fantastisk, perfekt og god vims. Min vims. Me er ulike som natt og dag på dei fleste områder, men eg ville ikkje bytt han ut for noko i verda. Og han har noko eg har innsett at er det viktigaste i ein partnar for min del: Lidenskap. Ikkje av den romantiske sorten. Takk og pris. Det er ikkje eit snev av romantikk i denne skrotten heller. Men av den typen som verkeleg elskar og brenn for sine ting. Eg gjekk ikkje heilt beint den kvelden eg møtte han for fyrste gong, men gjennom det noko tåkete tequila-blikket mitt fekk eg dratt han med meg opp til karaokeskjermen. Og han kunne syngje. Og han prata med slik innlevelse om musikk at eg blei heilt fascinert.
Meg og draumemannen på High as a Kite-konsert 2022
I mine yngre dagar trudde eg at det var god humor eller six-pack eg såg etter i ein partnar. Humor er alltid eit pluss, men eg har innsett at det er ikkje eit naudsynt punkt på lista mi. Det eg ser etter i eit mann/kvinnfolk er lidenskap. Eg kan bli like betatt av ein person med masse kunnskap kring noko han eller ho er engasjert i som eg kan falle for nokon som er gode til å danse eller male. Så lengje dei elskar sine greier og har sjølvtillit når dei får vise kva dei kan. Og det treng ikkje vere romantisk tiltrekkjing; eg elskar å omgje meg med folk som brenn for noko. Det er nok derfor eg har ei greie for nerdar. Eg blir så hinsides stolt når nokon som vanlegvis er litt stille og tilbaketrekte får vise kva dei er gode for, anten dei er gode til å spele piano eller har skills i dataspel. Eller berre sit på vanvittig mykje kunnskap på eit noko obskurt felt og kan slå om seg med gode argument. Politikar, dansar, gamer eller skodespelar. Eller berre nokon som veit meir enn gjennomsnittet om vaskemaskiner. Eg diggar det.
Kva i alle dagar er det som får ein godt vaksen mann til å kike ned på tissefanten sin og tenkje: -Hm! Kanskje ei fullstendig ukjend dame kunne tenkje seg å sjå han her?
Soundtrack: Miracle of Sound – Valhalla Calling
Eg og ei venninne tok ein prat om dette fenomenet i går. Og det slo meg at i heile mitt liv har eg faktisk berre motteke EIT dick pic! Det var i tillegg på den tida mobiltelefonane hadde så dårleg oppløysning på bileta sine at du måtte gjette deg fram til kva du såg på. Litt sånn “connect-the-dots”-konsept. Ikkje at eg saknar det på nokon måte; eg tykkjer eigentleg ikkje at det mannlege kjønnsorgan er så veldig innbydande. Tidlegare var eg sjølvdiagnostisert med det eg kalla “kuk-angst”; det vil sei ei ibuande frykt for brått å bli vitne til ein snabb i fri dressur på eit uventa tidspunkt. Når det var planlagd at den skulle dukke opp var det greit. Men pikkar frå det store intet kunne eg glatt styre min entusiasme for.
Det er eigentleg litt fascinerande korleis mange gutar og menn slit med usikkerheit kring sine eigne kjønnsorgan, men å dele ut bilete til jenter dei ikkje ein gong har møtt heilt ukritisk er null stress. Kva forventar dei eigentleg? At dei kvinnelege mottakarane skal bli så entusiastiske over den piskeklare laksen til avsendaren at dei hiv seg over telefonen for ein booty-call med det same dei opnar meldinga? Trur dei at vår fyrste tanke er at me skal sende noko tilbake? Og er det så allright å gå kring og vite at pikken din ligg i DM’en til eit kvinnfolk du ikkje anar kven er?
Uansett så byrja eg å filosofere litt kring temaet. Kanskje er det rett og slett slik at eg utstrålar noko på eitkvart bilete av meg online som skrik at å sende noko slikt til meg er ein særs dårleg idè. Og la meg understreke: Det ER det. Dersom ein korttenkt kar hadde site og nappar løken, og brått fått eit innfall om å vidarekommunisere syslene sine til meg, så er det ein viss fare for at han hadde kome til å angre. Hardt og lengje, pun intended. Eg hadde ikkje vore i stand til å motstå trongen til å gje fyren ei solid analyse i retur, som han mest sannsynleg ikkje hadde sett vidare pris på. Generelt har eg lite fint å sei om denne kjøtstanga mannfolk går kring med mellom beina, og ikkje få meg til å byrje på den tafatte sekken som heng under!! Den funkar til formålet, men eg har inga interesse av å fordjupe meg i fysiologien, særleg ikkje på framandfolk.
Og så var snøballen i gong å rulle: Kva meir kunne ein gjort med eit rykande ferskt snoppe-shot? Å sende eit i retur hadde vore ein god start. Eg har aldri send nokon så mykje som eit lettkledd bilete av meg sjølv, langt mindre eit bilete av staken! Noko som nok kokar ned til at eg ikkje HAR ein, men det treng jo ikkje karen å få vite. Reaksjonen hadde nok vore upåklageleg når han opna fila og stira rett på eit heftig utstyr med ein knytneve i eit godt grep kring rota og teksten: -Og her er min! Eit anna alternativ hadde så absolutt vore å svare med eit: -Takk for tilskotet til samlinga mi! for så å gje han ein link til nettsida eg har oppretta med eit nydeleg galleri av tilsende understell. Med fullt namn, må vite. Det sneik seg inn eit realt kunstverk i tankane mine medan eg sat og funderte. Eit slikt pixlete bilete samansett av mange små bilete, som summa sumarum utgjer eit anna bilete, om det gir meining? Der du kan klikke på eit og få opp eit STORT bilete av ynskjeleg kølle for nærare inspeksjon. Men i og med at eg har vore lite utsett for desse noko spesielle sjølvportretta, så måtte konseptet sjølvsagt vore eit samarbeidsprosjekt mellom meg og alle kvinner der ute som mottek denslags junk-mail. La det vel og merke vere ei åtvaring til alle deletrengde herremenn der ute: Berre gje faen. Ikkje del ut dine edlare delar på måfå, for tenk om nokon som meg får kloa i dei. Det vil ikkje ende godt.
Eg les tarot … orsak, ‘taro‘-kort sjølv, og med ein gong ein film indikerar at den skal omhandle nokre av “mine” greier, så blir eg skeptisk. Men når det er sagt, så likar eg sjølve korta i filmen. Eg elskar små-creepy tarot-kort. Og dei som Haley (Harriet Slater) tek i bruk klassifiserar vel til den kategorien.
Ein venegjeng har leigd ein gamal herregard for å feire 21-årsdagen til Elise (Larsen Thompson), og midt i festen går dei tom for alkohol. Dei leitar gjennom huset og finn ei dør som ikkje skal opnast. Den lar dei vere og leitar vidare. Neidå, sjølvsagt ikkje. Dei bryt den opp og tuslar ned i kjellaren, som er stappfull av alle slags okkulte og skumle greier. Blant anna ein boks med nokre suspekte tarot-kort. Haley kan lese tarot og har ei greie for astrologi, så ho køyrer i gong ein runde med spådomskunst for venane sine. Så pakkar dei saman og reiser heim, og det går ikkje så lang tid før dei byrjar å døy på måtar som kan koblast til det Haley las i korta. Klatre på karriere-stigen blir til å døy under loft-stigen. Vatn under brua blir i til å døy på brua. Du skjønar opplegget.
Det kvilar ei forbanning over denne kortstokken, i tillegg til at du aldri skal bruke andre sine tarot-kort. At nokon kjem og tek livet av det sånn IRL er vel lite sannsynleg, men dei som trur på at korta har noko magisk ved seg trur gjerne òg at tarot-kort kan bli “merka” og vanskelege å lese dersom for mange fingrar tafsar på dei. Men det er kanskje berre slike overtruiske trollkjerringar som meg som tviheld på denslags idèar?
Fyrste monster på bana: Yppersteprestinna. Med krune og det heile.
Nokre gode jump-scares har dei klart å få inn, og stemningen er heilt innanfor. Eg diggar monster-designet på skapningane som kjem til livet frå kvart og eit kort, men samstundes blir dei på eit vis litt for like mange av monstera frå Stories to Tell in the Dark (2019)? Det kan vere berre noko eg innbillar meg, så eg skal ikkje stå veldig hardnakka på akkurat det. Noko føles vel og merke litt halvhjarta med det heile. Eg hadde faktisk trudd den skulle vere mykje dårlegare enn den viste seg å vere, men samstundes blir det heile litt tamt. Det er mykje her dei kunne gripe tak i og brukt til å gjere filmen mykje meir intens og spennande, for det er mykje skummelt i ein tarot-kortstokk! Eg kan forstå at “Tårnet” eller “Månen” blir litt vanskeleg å bruke som spennande karakterar (og “Tårnet” er det kortet eg likar minst sjølv!) så kunne dei gjort meir ut av det dei hadde til rådigheit i forhold til mystikken og symbolikken. Eg må innrømme eg kjeda meg litt, men dei får ein 3’ar. Berre fordi eg tykte monstera var ganske kule!
Okay, la meg kjapt setje scenen her: Donald er den store dumme bølla i skulegarden. Putin er jocken som dopar ned jenter på fest og gjer som han vil med dei. Og Kim Jong-un er den halvkjipe kompisen deira som stappar i seg ostepop og ler medan Donald bankar opp nerdane. Landa i resten av verda er medelevane som må leve med desse lakabodlane.
Soundtrack: Lordi – Lucyfer Prime Evil
I filmane er vanlegvis bølla ein ekkel liten gut som har fått altfor mange cheeseburgarar fordi mamma aldri laga skikkeleg mat til han heime, og eigentleg ikkje var så glad i han. Han er usikker på seg sjølv og har liten tiss. Tilfellet vårt er mykje det same, bortsett frå at Donald ikkje er usikker på seg sjølv. Snarare tvert imot; han er den ufyselege gutungen som kjem frå ein rik familie med altfor mykje pengar, og som har fått lov å ture fram akkurat som han vil heile livet. Akkurat no har han peikt seg ut Danmark som sitt nye mobbeoffer, sidan det ikkje var gøy å plage Venezuela lengjer. Og sidan han veit å angripe der det svir mest, slik bøller gjerne gjer, har han gått etter lillesyster Grønland. Alle veit at Grønland er ganske forsiktig og uskuldig, men at ho alltid har sjokoladepulver til å putte i mjølka si til lunsj. (ein referanse for oss som gjekk på skule då ein fekk lettmjølk eller h-mjølk, og ikkje Litago som skulemjølk!) Og det har Donald lyst på.
Men som bøller flest er Donald ganske uberekneleg. Ein veit aldri kva han kjem til å finne på, for han skal tøffe seg for den kule Putin og blir heia på av den små-ekle Kim. Det skremmer alle dei andre elevane ved skulen hans, for det virkar ikkje som om verken lærarane eller foreldra hans er i stand til å tøyle han. Dei er altfor opptekne med å stikke nasa så langt opp i kaviarkrysset på fyren som det er å råd å kome i håp om at så lengje han er nøgd så gjer han ikkje for mykje gale. Og her er det eg byrjar å hisse meg opp.
Eg likar ikkje mobbing. Eg har ALDRI takla at folk plagar andre, oppfører seg som om dei er betre enn alle kring seg eller at nokon er stygg med andre. Slike folk tykkjer eg treng ein heftig dose juling og ein smak av eigen medisin. Då eg var ei rund og god lita kruttønne i barndomen, så sette eg meg på dei. Eg la dei som plaga andre i bakken, sette meg til rette oppå dei og let tyngdekrafta gjere jobben. Dei måtte sverge å vere snille før eg reiste meg igjen. Cred til Vetle-Bolla. Donald blir litt vanskeleg å setje seg på. Han er langt vekke, og eg hadde nok blitt plukka raskt ned av Secret Service om eg kom for nær. Ikkje slepp dei meg inn der borte på andre sida av dammen så mykje som eg har kava meg opp og skrive online om dette kreket av ein mann heller.
Men det Donald og venene hans driv med no er sidestilt med mobbing. Dei skal vere store og tøffe, og har derfor bestemd seg for å ta seg til rette. Akkurat som det måtte passe dei. Og i staden for å stå opp mot mobbarane, køyrer leiarane kringom i verda same taktikk som skremde elevar som fryktar at dei blir neste mål for banden: Dei bøyer seg baklengs i håp om at om dei berre gir akkurat passe masse etter, så vil Donald bli happy. Tingen er berre at slik fungerar det ikkje når ein har med ein fyr som er så høg på seg sjølv som Donald å gjere. Han er typen som får vetlefingeren og tek heile handa. Han bryr seg ikkje om eit “nei”, og trur at ingen reglar gjeld for han.
Me er komne til eit punkt som byrjar å grense til det latterlege. At ein puslete mann, sprø som kjeks og dum som ein frøloff, har ansvar for eit av verdas mektigaste land er i seg sjølv komisk, men at verda til ei kvar tid føyer seg for innfalla hans og freistar å snakke vit med han er heilt ko-ko. Fyren skryt av at han tek fyrsteklasses MRI-bilete av hjernen sin, utan at han ein gong veit kvifor dei la han inni tuben og fotograferte han! Han lever på cheeseburgere frå McDonalds og driftast på Cola Zero, og når han opnar kjeften undrar eg meg kvar einaste gong på kor mykje den eine hjernecella han har til rådigheit jobbar overtid for at han i det heile skal ha vit til å trekkje pusten. For det er jaggu ikkje mykje som foregår mellom øyro på den karen. Eg er sikker på at om han hadde ramla og slått hòl i hovudet, ville vakuumet i skallen på han vore stort nok til å suge oss alle inn i ein ny dimensjon.
Det einaste som gjer nytten for å setje denne karen på plass er å gje han ei sabla god oppdraging, slik foreldra hans heilt tydeleg ikkje gjorde. Det vil sei avskjære han frå burgarane og colaen, sjå til at han held leggjetidene sine og setje han i time-out når han ikkje oppfører seg. Slike ting må gjerast på heimebane, for det rår ikkje me utanfor Statane over. Men me kan jo nekte å leike med han og resten av USA til dei lærer seg folkeskikk! Sei at dei får ikkje meir maskiner, bilar, medisinar eller data-deler av oss før dei tek til vit. At det hadde blitt litt slunkent i grønsaksavdelinga deira om ikkje Mexico ville dele avocado’ane og tomatene sine, og Guatemala hadde snurpa att leveringa av bananer hadde kanskje ikkje Donald merka så mykje til, slikt sunt kosthold som han svergar til. Men om Canada og Chile (som er blant dei største eksportørane av kjøt og fulg til USA) hadde sagt klart og høgt NOPE!, og India og Nederland hadde stoppa opp leveransane av sjokoladebønner og kakao pulver, så er det mogleg at Donald hadde fått litt kalde føter fordi han såg opprøret i landet bryggje. For er det EIN ting eg veit om mitt eige kjønn, så er det at det er faen meg ingen du har mindre lyst å få på nakken enn ein gjeng premenstruelle sjokolade – og junk food-sugne kvinnfolk! Viva la REVOLUTION!!
PS! For ordens skuld så er det ikkje positivt å vere ein lakabodl!!
Amerikansk skrekk (2005) Med Michael Keaton, Deborah Kara Unger & Ian McNeice Regi: Geoffrey Sax Lengde: 1 time 41 minutt
Ein arkitekt får vite at kona hans er gravid. Og så døyr ho.
Det er ganske klassisk. Jonathan Rivers (Michael Keaton) saknar kona si, og blir kontakta av Raymond Price (Ian McNeice) som seier at han har motteke beskjedar frå ho på den andre sida. Gjennom EVP. Så må mr. Rivers overbevisast om at EVP er ei verkeleg greie, og han blir besatt av å kommunisere med dei vage skikkingane som dukkar opp på VHS-kassettar og lydopptak. Nokre er snille, andre er … ikkje.
White Noise er ein typisk “spøkjelses-film”. Det revolusjonerar ingenting, men det er ikkje direkte vondt å sjå på heller. Medan filmen rullar over skjermen sit eg og tenkjer på at eg har sett denne før. Seriøst. Eg HAR sett denne før. Fleire gongar. Og den er heilt okay, men likevel er det ikkje ein film eg eigentleg føler eg kan sjå om og om igjen. Kvifor er eg litt usikker på; det er visuelt bra, stemninga byggjer heilt greit, skodespelarane er flinke, og sjølv om det aldri blir så intenst at eg grip etter sofaputene, så funkar det. Det er tydeleg at dei som står bak White Noise kan lage film. Dei er overhovud ikkje n00bs i bransjen. Men kanskje er det akkurat det som øydelegg litt? Alt er for reint. For ljost. Det er som om dei har fått utlevert ei oppskrift på korleis dei skal gjere det og følgjer den slavisk.
Bø!
Du får utlevert nokre jump-scares, men ikkje fleire enn det som bør vere i ein skrekkfilm. Bileta gjer jobben sin, og så er det vidare til neste kapittel. Michael Keaton gjer ein god jobb i å portrettere ein sørgjande ektemann, men det er rett og slett ikkje nok.
Så kjem slutten, og det byrjar å demre for meg kvifor denne filmen eigentleg er ganske så platt når det kjem til stykkje. Du sit ikkje att med den kjensla av krypande gru som skal kome snikande fordi historia ikkje sluttar her. Me er ferdige med Jonathan, og hans del i historia er over. Ingen overraskingar. Og plot twisten er relativ tafatt. Det vippar veldig mellom ein 3’ar og ein 4’ar, men eg landar på fire veldig svake prikkar. Veldig svake. Og det er berre fordi eg likar Michael Keaton, og tykkjer det er greit nok. Sånn passe. Og forhåpentlegvis er det siste gongen eg gir meg i kast med denne rullen.
