Amerikansk zombie-flick (2002)
Med Milla Jovoich, Michelle Rodriguez & Ryan McCluskey
Regi: Paul W.S. Anderson
Lengde: 1 time 40 minutt
På byrjinga av 2000-talet kunne DREPT for dei støvlettane som Milla har i filmen! Og for ein date med Michelle.
Zombie-filmar er min favoritt blant skrekkfilmar. Og den fyrste filmen i Resident Evil-franchiesen ligg høgt på lista over dei eg tykkjer er best.
For zombiane oppfører seg faktisk som zombiar; hjernedaude og … ja, daude. Dei GÅR. Eller subbar, er kanskje meir korrekt. For eg veit ikkje kor mange gongar eg må sei det før Hollywood høyrer etter: ZOMBIAR KAN IKKJE SPRINGE!!
Resident Evil er basert på dataspela som kom på 90-talet, og dei var awsomme.
Som eg tidlegare har sagt så har eg minimalt med speletimar, men eg har sett på andre spele. Det er kjekkare når ein uansett ikkje kan handtere ein handkontroll for fem flate øre. Og det er snart 30 år sidan sist eg spelte noko residentisk-evilsk. Men eg hugsar ceberius’ane og når lickers kom i 2’aren. Og dei er absolutt like creepy i filmen som i spelet.
Nokre av zombiane og til dels nokre av monstera kunne med fordel vore practial make-up framfor digitale, men så er eg blodfan av arbeidet til Tom Savini, så det er mogleg eg er inhabil.
Me møter ei ung kvinne (Milla Jovovich) som vaknar etter å ha falt bevisslaus om i dusjen, og ho kan ikkje hugse korleis ho havna der eller kven ho er.
Brått brasar det maskerte menn inn i heimen hennar og drar ho med seg inn i eit tog som har stått parkert i kjellaren hennar. Sånt som gjerne skjer ein kva som helst torsdags ettermiddag.
Dei skal nesten ei mil under jorda, der det lugubre laboratoriet til The Umbrella Corporation ligg fordi AI-systemet som styrer fasilitetane har gått fullstendig agurk og drepe alle som arbeidde der nede. Men fordi det lurer ein skummel infeksjon i lufta, så forblei dei ikkje så veldig daude likevel.
Og dei har følgd oppskrifta: Veltande masser av svoltne lik som vraltar seg nedover korridorane.
Tog-scena på slutten er framleis like spennande sjølv om eg har sett denne filmen ganske mange gongar etterkvart. Eg held pusten frå dei byrjar å rulle til dei omsider når toppen.
Laser-fella er upåklageleg effektiv ganske tidleg i filmen, og slutten er akkurat så dystopisk som ein zombie-film skal vere. Ikkje minst er damene beintøffe. Ingen hylande bimboar her, og sjølv i miniskjørt sparkar Milla rompe.
Sjølv om det gjekk heftig fort i nedoverbakke med filmane som kom seinare, så må ein rett og slett berre innsjå at den fyrste Resident Evil-filmen fortenar ein plass høgt på lista. Og det er ikkje berre fordi eg hadde ein tenåringsforelskelse i Michelle!