Amerikansk zombie/action-flick (2012)
Med Milla Jovovich, Sienna Guillory & Michelle Rodriguez
Regi: Paul W. S. Anderson
Lengde: 1 time 35 minutt
Oh boy. Here we go again. For femte gong. 
Det er veldig lengje sidan eg prøvde meg på Resident Evil-spelet. Det blei med den eine gongen. Ikkje fordi spela er dårlege, men fordi EG er det.
Og så vidt eg hugsar var den fyrste filmen ganske så tru mot orginal-konseptet. Og eg elska den.
Milla Jovovich er rå, og Michelle Rodriguez like så. Zombiar er min favoritt-sjanger blant skrekkfilmar, og eg er ein sucker for bad ass damer som sparkar romper og tek namn. Eller noko i den dur.
Så eg gjekk i gong med ei ganske positiv innstilling då eg såg at me skulle få eit gjennsyn med Rain (Michelle Rodriguez) i denne filmen, og at Luther West (Boris Kodjoe) kom tilbake. Dei har vore favorittane mine i historia, i tillegg til Alice (Milla Jovovich)! Det trass i at det har gått litt nedover med franchisen etter den eksplosive fyrstefilmen.
Men det tek ikkje så lang tid før eg innser at reunion eller ikkje reunion; dette sug litt.
Alice vaknar opp etter noko eg vil anta er eit rimeleg iskaldt bad. Ei stund er ho småbornsmor i forstad-USA, og i neste er ho den rå krigaren me etterkvart byrjar å bli ganske godt kjend med.
Umbrella Corp. har atter ein gong fått kloa i ho, og no må ho sleppe unna og kome seg vekk.
Innimellom får me nokre glimt av zombiane, men dei havnar litt i bakgrunnen av action-sekvensar og mutantar.
Denne gongen skal me verkeleg få oppleve alt me allereie har opplevd ein gong før, nemleg! Det virkar som om hjernene bak denne filmen har teke ein brainstorming-runde og notert ned ALT dei har fått høyre frå fansen at var kult i tidlegare rundar. Det velkjende laser-nettet som verkeleg fekk pulsen til å stige i fyrste filmen, mutantmonsteret med hjernen på utsida, den intenst kule opningsscena frå Resident Evil: Afterlife (2010) der ei dame blir forvandla til ein zombie ein regntung dag i Tokyo … Check, check, check.
Generelt føles filmen som ein oppsummering av alt som har vore awsomt så langt i serien, putta inn i ei random rekkjefølgje. Me er på ein togstasjon (hint, hint: Fyrste filmen?), The Axman (eller menn; her er det to! Twice the fun!) gjer ein liten opptreden, og det same gjer The Licker, som nemnd.
Men kvar er zombiane? Dei spøkjer berre litt i skuggane, noko som forvandlar dette meir til ein action-sci-fi-sak enn ein skrekkfilm.
Og så kom nazi-zombiane. Eller var det nazi-zombiar? Ikkje ein gong Internett klarar å bli einige om det. Men dei ser ut som nazi-zombiar, og kvakkar det som ei and så er det gjerne ei and. Eller ein nazi-zombie.
Nyskapande? Nope. Dette har Tommy Wirkola allereie fordjupa seg i då han laga Død Snø i 2009.
Til trass for dette tafatte forsøket kom det endå ein film i franchisen. Og ein reboot. Og ein TV-serie som fekk ein sesong på Netflix sjølv om eg tykte den eigentleg var ganske bra!
Og i år skal det kome ENDÅ ein reboot.
Eg gir opp. Det får vere grenser kor mykje dei skal mjølke denne kua her. Ho er snart knusk tørr. Tørr. Innskrumpa rosin-style.
Terningkast (veldig svak) tre, fordi eg diggar Milla og Michelle. Og zombiar. Sjølv om den eigentleg burde fått ein 2’ar.
